BAYRAM

fk bütün hande, cihan başka cihandır;

Bayram ne kadar hoş, ne şetretli zamandır!

Bayramda güler çehre i m´sum i sabvet,

Ümmİd çocuk suret i sfında ıyandır

Her cebhede bir nur i mücerred lemenda;

Her dİdede bir ruh demdem cevelndır.

lm ı haytın iki kat büktüğü ecsd

Feyzindeki te´sİr ile sude revandır.

Ferd yı sükun perveridir sl i cidlin,

Nevmİd düşen kalbe ümİd ver i candır.

Heyc yi maİşetteki feryd ı mehİbin

Dünyda biraz dindiği an varsa bu andır.

Subhunda bahrın şu sabhat bulunur mu?

Bak çehre i gabrya: Nasıl şen, ne civandır!

Her sİnede bir kalb i meserret darabanda,

Her kalbde bir lem i eşvk nihandır.

Raksn oluyor cünbüş i duşiyle ansır,

Guya ki bütün sadr ı zemin pür galeyandır.

Eşbahı da cuşn ediyor feyz i mübİni,

Y Rab bu nasıl ruh i avlim sereyandır!

Bayramda gelir y da ne hoş htıralar ki:

Bin Ömre verilmez, o kadar kadri girandır,

Iydin bana dim gÖrünür levh i kerİmi:

Mzİ i tufuliyyetimin yd ı besİmi.

* *

*

Birinci gün hava bir parça n müsiddi;

İkinci gün açılıp, sonra pek güzel gitti.

Dedim ki: ´Ftih´e çıksam yavaşça, bir yanda

Durup o lemi seyreylesem de meydanda,

Ziyret etsem ehibbyı sonradan... Hoş olur.

Bütün gün evde oturmak ne olsa pek boştur. ´

Bu arzu yi tenezzüh gelince, artık ben

Durur muyumNe gezer! Fırladım hemen evden.

Gelin de bayramı Ftih´te seyredin, zir

Hayle, htıra sığmaz o herc ü merc i saf,

Kucakta gezdirilen bir karış çocuklardan

Tutun da, t dedemiz demlerinden arta kalan,

Asırlar Ölçüsü boy boy asli nesle kadar,

Büyük küçük bütün efrd i belde, hepsi de var!

Adım başında kurulmuş beşik salıncaklar,

İçinde darbuka, teflerle zilli şakşaklar,

Biraz gidin; Kocaman bir çadır... Önünde bütün,

Çoluk çocuk birer onluk verip de girmek için

NÖbetle bekleşiyorlar. Acep içinde ne var?

´Caponya´dan gelen insan suratlı bir canavar!´

Geçin: sırayla çadırlar. Önünde her birinin.

Diyor: ´Kuzum, girecek varsa durmasın girsin.´

Bağırmadan sesi bitmiş ayaklı bir İln,

´Alın gÖzüm buna derler...´ sadsı her yandan.

Alettirikçilerin keyfi pek yolunda hele:

Gelen yapışmada bir mutlaka o saplı tele.

Terazilerden adam eksik olmuyor; birisi

İnince binmede artık onun da hemşerisi:

´Hak okka çünkü bu kantar... Frenk İcdı gıram

Değil! Diremleri dÖrtyüz, hesapta şaşmaz adam.´

Muhallebim ne de kaymak!

Şifalıdır macun!

Simit mi istedin ağa?

Yokmuş onluğun, dursun.

O başta: Kuşkunu kopmuş eğerli düldüller,

Bu başta: Paldimi düşmüş semerli bülbüller!

Baloncular, hacıyatmazlar, fırıldaklar,

Horoz şekerleri, civ civ Öten oyuncaklar;

Sağında atlıkarınca, solunda tahtırevan

Önünde bir sürü çekçek, tepende çifte kolan

Öbek Öbek yere çÖkmüş kÖmür çeken develer...

Ferğ ı bl ile birden geviş getirmedeler.

Koşan, gezen, oturan, mniler düzüp çağıran.

Davullu zurnalı ´dans´ eyliyen, coşup bağıran,

Bu kint ı sürurun içinde gezdikçe,

Çocukların tarafındaydı en çok eğlence,

Güzelce süslenerek dest i nz ı mderle;

Birer çiçek gibi nevvr olan bebeklerle

Gelirdi safha i mevvc ı ıyde başka hayt...

Bütün sürur u şetretti gÖrdüğüm harekt!

Onar parayla biraz sallandırdılar... Derken,

Dururdu ´Yandı!´ sadsıyle türküler birden,

Ayol, demin daha yanmıştı a! Herif sen de,

Peki kızım, azıcık fazla sallarım ben de.

´Deniz dalgasız olmaz

GÖnül sevdasız olmaz

Yri güzel olanın

Başı belsız olmaz!

Haydindi mini mini maşallah

Kavuşuruz inşallah...´

Fakat bu levha i handna karşı, pek yaşlı,

Bir ihtiyar kadının koltuğunda gür kaşlı,

Uzunca saçlı güzel bir kız ağlayıp duruyor.

Gelen geçen ´Bu niçin ağlıyor?´ deyip soruyor.

Yetim ayol... Bana evld belsıdır bu acı

Çocuk değil mi´Salıncak´ diyor...

Salıncakçı!

Kuzum, biraz da bu binsin... Ne var sevbına say...

Yetim sevindirenin Ömrü çok olur...

Hay hay!

Hemen o kız da salıncakçının mürüvvetine

Katıldı ağlamıyan kızların şetretine.